Текст песни Аверсэв - Лісіца-хітрыца
Просмотров: 1
0 чел. считают текст песни верным
0 чел. считают текст песни неверным
0 чел. считают текст песни верным
0 чел. считают текст песни неверным
Здесь расположен текст песни Аверсэв - Лісіца-хітрыца, перевод и видео.
– Звары хіба Чубатку, ці што?
Баба замахала рукамі:
– Што ты, дзед, выдумаў?! Лепш мы галодныя будзем, а Чубаткі я не дам варыць.
Пачула гэта курачка, пабегла на двор, знайшла там бобінку і прынесла бабе.
– Звары ты, баба, хоць гэтую бобінку, – кажа дзед.
– Што тут за наедак з аднае бобінкі? Давай лепш пасадзім яе. Як вырасце, тады спячэм цэлы бабовы пірог.
Пасадзілі яны тую бобінку ў хаце пад палацямі. Узышла бобінка ды давай расці. Расла, расла, уперлася ў палаці. Дзед разабраў палаці, і бобінка дарасла да столі. Дзед і столь разабраў, яна дарасла да страхі. Разабралі страху, і вырасла бобінка аж да неба. Узяў тады дзед торбу, палез на неба, абабраў струкі і вярнуўся назад.
Спякла баба пірог з тых бабоў. А ён выскачыў з печы і ўцёк. Кінуліся дзед з бабай даганяць, але дзе там! Так і не дагналі. Прыкаціўся пірог у лес. А тут насустрач яму Лісіца-хітрыца. Схапіла яго, выела мякіш, усярэдзіну шышак насыпала ды пабегла да пастушкоў.
– Пастушкі, дайце мне бычка за гэты пірог.
Згадзіліся пастушкі і аддалі Лісіцы бычка. Села яна на бычка і паехала. Бачыць – на дарозе пусты воз стаіць. Запрэгла яна бычка, села на мяккай саломе і едзе сабе далей. Сустракае Ваўка.
– Куды, кума, едзеш? – пытаецца ён.
– За трыдзевяць зямель, у трыдзясятае царства. Там, кажуць, курэй і каршуны не дзяруць...
– А бараны ў тым царстве ёсць? – аблізнуўся Воўк.
– Ды іх там хоць гаць гаці!
– Вазьмі і мяне з сабою. Падвязі хоць мой хвост.
– Што адзін хвост везці, сядай увесь ты.
Сеў Воўк, едуць далей. Сустракаюць Мядзведзя.
– Куды, кумы, едзеце?
– За трыдзевяць зямель, у трыдзясятае царства... Там, кажуць, курэй і каршуны не дзяруць.
– Там, кажуць, бараноў – хоць гаць гаці.
– А мёду там многа?
– Ды там, кажуць, мядовыя рэкі цякуць!
Мядзведзь зарадаваўся:
– То вазьміце і мяне. Хоць адну лапу падвязіце.
– Што адну лапу везці? Сядай увесь ты.
Сеў Мядзведзь да іх, паехалі далей. Аж зламалася аглобля. Пайшла Лісіца ў лес па аглоблю. А Мядзведзь з Ваўком тым часам з’елі бычка, шкуру саломай напхалі, на ногі паставілі ды ўцяклі. Вярнулася Лісіца, прыладзіла аглоблю, махнула пугаю
на бычка, той і паваліўся. Раззлавалася Лісіца і вырашыла адпомсціць Мядзведзю з Ваўком.
Прыйшла восень. Сустракае неяк Лiсiца Ваўка
і кажа:
– Трэба табе, кум, новы кажух пашыць. Гэты зусім стары.
– Праўду, кумка, кажаш, – згадзіўся Воўк.
Пабег ён на выган, схапіў авечку і прывалок у лес, каб з яе шкуры кажух пашыць.
– Цяпер, – кажа Лісіца, – трэба краўца шукаць. Я ведаю добрага, хадзем да яго.
Прывяла Лісіца Ваўка на луг. А там на прывязі жарабец пасвіўся.
– Вунь ён, кравец!
Воўк зарагатаў:
– Гэта не кравец, а жарабец! Дурная ты, кумка!
Лісіца пакрыўдзілася:
– Ты пра мой розум не вельмі языком мялі. Лепш ідзі паглядзі, на чым жарабец навязаны.
– На вяроўцы.
Лісіца засмяялася:
– Вось і відаць, што дурань! Жарабец на кале навязаны. Хадзем пакажу.
Прывяла Лісіца Ваўка да калка, за які быў прывязаны канец вяроўкі, зняла вяроўку, зрабіла пятлю і закінула Ваўку на шыю. Воўк і азірнуцца не паспеў, як у пятлі апынуўся. Тады Лісіца махнула хвастом, жарабец спужаўся ды пабег да гаспа-дара, а Ваўка за сабой прыцягнуў. Там з яго і шкуру знялі.
Вярнулася Лісіца ў лес, закапала авечку ў мох, адны толькі мазгі на абед пакінула. Села пад елкаю і есць. Ідзе Мядзведзь.
– Што гэта ты, кума, жуеш?
– Мазгі. Калі хочаш, разганіся ды стукніся галавою аб дуб –мазгі і выскачаць.
– Так і зраблю. А то есці даўно хочацца.
Разагнаўся Мядзведзь ды грымнуўся лбом аб дуб. Тут яму і канец.
А хітрая Лісіца наелася мазгоў ды пайшла запіваць крынічнаю вадою.
Скачать
Контакты
Контакты